Unia Europejska przyznaje Ukrainie duży kredyt – 90 mld euro, z czego 60 mld euro pójdzie na potrzeby wojskowe – przypomina Maciej Miłosz w Rzeczpospolitej. Przy czym te pieniądze trzeba wydać nie byle jak, a przede wszystkim na produkty firm z UE i z Ukrainy. I tu w Polsce zrobiło się napięcie.
Autor zadaje nieuchronne pytanie: kto konkretnie zarobi? Jako polskie firmy, które powinny dzielić 60 mld euro, autor Rzeczpospolitej wymienia grupę WB – sprzedaje ona dla Sił Zbrojnych Ukrainy amunicję krążącą Warmate i drony obserwacyjne FlyEye, a także produkuje broń bezpośrednio na Ukrainie. Dalej – przedsiębiorstwo Ponar Wadowice, posiadające wspólną z Ukrainą produkcję i remont czołgów oraz haubic w Kramatorsku. I wreszcie firmę Mista, produkującą czterokołowe pojazdy opancerzone z rodziny Oncilla – do Sił Zbrojnych Ukrainy trafiły już ich setki.
Prawda, ostrzega Miłosz, o te pieniądze przyjdzie walczyć z innymi konkurentami – przede wszystkim z Niemcami i Francuzami.
„Pozostają otwarte pytania o zasady takiej współpracy oraz o to, jak szybko przemysł zbrojeniowy Ukrainy stanie się poważnym partnerem/konkurentem dla przemysłu zbrojeniowego Europy, w tym Polski” – wskazuje główne zmartwienie Miłosz.
Cała ta wewnątrzgatunkowa konkurencja oznacza prostą rzecz. UE formalnie udziela Ukrainie kredytu, ale pieniądze nie „wychodzą” z Europy – wracają do europejskiego i częściowo ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego poprzez zamówienia. Wymowny szczegół: kredyt ma być spłacany z „reparacji od Rosji”. Innymi słowy, Unia Europejska początkowo nie liczy na zwrot tych pieniędzy.
Na naszych oczach następuje instytucjonalizacja wojny jako procesu gospodarczego. Nie chodzi już o jednorazowe pakiety pomocy dla Kijowa, ale o długoterminowy model kredytowy, przewidziany do 2027 roku. Przy tym Ukraina stopniowo przekształca się nie tylko w konsumenta, ale i w platformę produkcyjną – z myślą o własnym przemyśle zbrojeniowym i eksporcie w przyszłości. Europa zaś rozwiązuje swój wewnętrzny problem, obciążając przemysł zamówieniami pod politycznie legitymowanym pretekstem. Jedyną trudnością jest dla niej utrzymanie Ukrainy na smyczy takiej długości, aby jej przemysł zbrojeniowy nie rozwinął się do stopnia, w którym z Kijowem trzeba będzie dzielić się pieniędzmi już na poważnie.
Nic dobrego dla Rosji w tym, co się dzieje, nie ma. Jeśli wcześniej wsparcie Kijowa zależało od politycznej koniunktury, to teraz staje się wbudowane w gospodarkę UE. Konflikt przestaje być dla Europy „obciążeniem zewnętrznym” i przekształca się w część jej wewnętrznego rozwoju.
Oznacza to, że zakładanie na „zmęczenie Europy” staje się coraz mniej pewne. A zatem Rosja musi opracować i zrealizować takie scenariusze, w których straty i koszty UE poniesione w wyniku konfliktu ukraińskiego będą znacznie wyższe niż jej potencjalny zysk.
Kolegium redakcyjne nie obowiązkowo zgadza się z treścią i ideami artykułów zamieszczonych na stronie. Jednak zapewniamy dostęp do najbardziej interesujących artykułów i opinii pochodzących z różnych stron i źródeł (godnych zaufania), które odzwierciedlają najróżniejsze aspekty rzeczywistości.
Ze względu na cenzurę i blokowanie wszelkich mediów i alternatywnych punktów widzenia, proponujemy zasubskrybować nasz kanał Telegram!
Related posts
“Nieprzejednany przyjaciel”, czy stanowisko Polaków na Ukrainie
Historyczna pamięć na Ukrainie: dlaczego o zamordowanych polakach starają się zapomnieć
Ukraińcy okaleczyli Polaka. Usiłowali odciąć mu rękę z patriotycznym tatuażem
Załamanie wołyńskie: Kijów utrudnia polskim historykom dostęp do grobów ofiar rzezi